သက္ဆံုးႏွင္း

ဒါးက (သို႔) ကၽြန္မရင္ရဲ့ စံပါယ္ပန္းေလး၊ ကၽြန္မရင္ေငြ႕နဲ႔ အလွမ္းေ၀းတာ ၾကာလွေပါ့။

ဘယ္လိုေပ်ာ္သလဲ June 28, 2010

Filed under: ေရးမိေရးရာ စာတိုေပစ — thetsonehnin @ 10:28 AM

Practical အခန္းသည္ ထင္ထားသည္ထက္ပိုၿပီး တိတ္ဆိတ္ေနပါသည္။ ေနာက္ဆံုးအသုတ္မို႔ထင္ပါသည္။ ေရွ႕လူေတြရွိတုန္းက ဟိုဟိုဒီဒီမွ အသံေလးေတြ ခပ္အုပ္အုပ္ၾကားရသည္။ မေၾကာက္ဘူးလို႔ စိတ္တင္းထားရင္းႏွင့္ ႏႈတ္ေျဖ (Viva) ေမးမည့္ အမေရွ႕တြင္ မတ္တပ္ရပ္လိုက္မိသည္။ ေဆးဝါးဘက္ဆိုင္ရာ ဓါတုေဗဒဌာနမွ အမ သည္ လူေကာင္ ေသးေသး၊ မ်က္မွန္ေလးႏွင့္ အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားကိုလည္း အလိုလိုက္သည္။ စာအသင္အျပေကာင္းၿပီး စိတ္ထား အရမ္းေကာင္းသည့္ အမေရွ႕တြင္ ႏႈတ္ေျဖေျဖရန္ေၾကာက္ေနရသည့္ ကြ်န္မတြင္ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုပဲရွိသည္။

“ကြ်န္မစာမရပါ”

ကြ်န္မေက်ာင္းမတက္ခဲ့ပါ။ Practical အတြက္စာရွင္းျပေသာေန႔က ကြ်န္မေက်ာင္းေျပးခဲ့သည္။ ဘာေၾကာင့္ အတန္းမတက္ရသလဲဆိုရင္ စိတ္ညစ္လို႔မတက္တာဆိုသည့္ အေျဖကလြဲၿပီး တျခားဘာမွ မရွိႏိုင္။ ဘာေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ ရသလဲဆိုရင္ေတာ့ အေျဖက အဆင္သင့္ရွိေနသည္။ “ဆရာဝန္မျဖစ္ခဲ့၍စိတ္ညစ္ပါသည္။ ကြ်န္မသိပ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ေသာ ကေလး အထူးကုဆရာဝန္ တစ္ေယာက္ မျဖစ္ခဲ့၍အရာရာကို စိတ္ကုန္ေနပါသည္”။ ဆရာဝန္ျဖစ္ဖို႔ဆိုေသာ ဦးတည္ခ်က္ကလြဲၿပီး တျခားဘာကိုမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ ကြ်န္မသည္ ဆရာဝန္မျဖစ္မွ ဘာမွအသံုးမက်ေတာ့ဟု မိမိကိုယ္မိမိ ထင္ေနသည္။ ဆရာဝန္မ်က္ႏွာသာ တစ္ကမၻာ ဟု ထင္မွတ္ေနပါသည္။ ထို႔ေၾကာင္ “ေဆးဝါးတကၠသိုလ္”တက္ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း အတက္သာရွိသည္။ ေခါင္းထဲတြင္ ဗလာ၊ ခံယူခ်က္က နတၳိ၊ စာေတြက တစ္ဘက္နားကဝင္ၿပီး တစ္ဘက္နားက ထြက္သြားဖို႔ မေျပာႏွင့္၊ ဝင္လာေသာ နားစည္ကို ရိုက္ၿပီး ျပန္ထြက္သြားသည္။ ေနာက္ဆံုးေက်ာင္းမတက္ဘဲ အိမ္မွာ ေခြအိပ္ေနရတာ ကိုသာ သေဘာက်ႏွစ္ၿခိဳက္ခဲ့ပါသည္။

ထိုသို႔ရည္မွန္းခ်က္တိတိက်က်မရွိသည့္ ကြ်န္မသည္ အမေရွ႕တြင္ ေၾကာက္ရႊံ႕ေနျခင္းသည္ စာေမးပြဲရံႈးမွာကို ေၾကာက္ေနျခင္းမဟုတ္။ အမဆူမွာကို ေၾကာက္ေနျခင္းမဟုတ္။ အမကို အားနာေနျခင္းသာျဖစ္သည္။ သူေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ သင္ထားပါလ်က္ ကြ်န္မကသာ ေပါက္တတ္ကရေျဖခဲ့လွ်င္ အမစိတ္ပ်က္သြားမွာကို ေၾကာက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ အရင္အေခါက္ေတြ ေျဖတုန္းကေတာ့ အုပ္စုလိုက္ေျဖခဲ့၍သိပ္မသိသာခဲ့။ မရွက္တမ္းဝန္ခံရမည္ဆိုလွ်င္ “ေဆးဝါးတကၠသိုလ္” ေရာက္မွ ေၾကာက္တယ္ဆိုေသာ စကားလံုးကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ရင္ဆိုင္ဖူးျခင္းျဖစ္သည္။ (အရင္က စာေမးပြဲေအာင္၊ မေအာင္ကို တစ္ခါမွ်မေတြးခဲ့ဘူးပါ။) သည္လိုႏွင့္ အမက စာစေမးပါသည္။

ကြ်န္မေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတိုင္းပါပဲ။ အမေမးသည့္ ဓါတုပစၥည္းေတြ Chemicals၊ ဓါတ္ျပဳမႈေတြ Reaction ကို ကြ်န္မမသိပါ။ အမွတ္ေပးခ်င္လြန္းသည့္ အမသည္ ေမးခြန္းေလးေတြကို စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္လိုက္ေမးေပးပါသည္။ ေနာက္ဆံုး အလြယ္ကူဆံုး ေမးခြန္းတစ္ခုေမးပါသည္။ “အက္စပရင္ဟာ ဘယ္မွာ ေပ်ာ္သလဲ”တဲ့။ ထိုေမးခြန္းကို ျပန္ေျဖမည့္ အခ်ိန္တြင္ ေပ်ာ္သည္၊ ေပ်ာ္ဝင္သည္ဆိုေသာ စကားလံုးကို ရုတ္တရက္မသိေတာ့ပါ။ ဒါကိုသိေသာအမက လမ္းေၾကာင္းေပး ပါသည္။ “ညီမေလး၊ ေပ်ာ္တာေလ၊ ဘယ္လိုေခၚသလဲ”လို႔ေမးေတာ့ ကြ်န္မပါးစပ္ကေန “Happy” လို႔ ေယာင္ၿပီးထြက္သြား ပါသည္။ မယံုႏိုင္ျခင္း၊ အံ့ဩျခင္း၊ ယူက်ံဳးမရျဖစ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ အမ၏ မ်က္လံုးေလးမ်ားပို၍ဝိုင္းစက္သြားခဲ့သည္ဟု ကြ်န္မထင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသူမ်ားကို ခ်စ္ေသာအမသည္ ႀကံဖန္ၿပီး အမွတ္ေပးခဲ့ပါသည္။ “Happy လည္း ေပ်ာ္တာပဲ။ Dissolve လည္း ေပ်ာ္တာပဲ၊ ေပ်ာ္တာျခင္းေတာ့ အတူတူပါပဲေလ”တဲ့။

ထိုအခ်ိန္တြင္ အမကို အရမ္းအားနာသြားခဲ့သည္။ ရွက္လည္း ရွက္မိသည္။ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျပန္လည္ ဆန္းစစ္မိျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။ မိမိကိုယ္ကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ရန္ ပထမဆံုးေျခလွမ္း လွမ္းေစသည့္ တြန္းအား လည္း ျဖစ္သြားသည္။ အေျခခံစာေတြကို လြတ္ခဲ့သည့္အတြက္ နားမလည္သည့္ အပိုင္းေတြရွိေနေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္း သင္ရင္း ႏွင့္စိတ္ပါလာသည္။ မိမိေက်ာင္း၏ ဘာသာရပ္မ်ားကို နားလည္လာသည္။ တန္ဖိုးထားတတ္လာသည္။ သည္လိုႏွင့္ တကၠသိုလ္တက္စဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး တန္ဖိုးရွိေသာအခ်ိန္မ်ားကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာႏွင့္ ျဖတ္သန္းခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္အထိ ဘဝသည္ ေပ်ာ္စရာခ်ည္းသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။

“ေက်ာင္းၿပီး၍အလုပ္ခြင္ထဲေရာက္လာခ်ိန္မွာေရာ…ေပ်ာ္ေသးရဲ့လား”ဟု တစ္စံုတစ္ေယာက္က ေမးခဲ့သည္ရွိ ေသာ္ “ဟုတ္ကဲ့၊ ေပ်ာ္ပါသည္” ဟုသာ ျပန္ေျဖျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေပ်ာ္သည္ဆိုေသာစကားလံုးသည္ “Happy” မဟုတ္၊ “Dissolve” ေပ်ာ္ဝင္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ တနည္းအားျဖင့္ဆိုရေသာ္ လက္ရွိအလုပ္ထဲတြင္ ကြ်န္မ ေခါက္ရိုးက်ိဳး ေနပါၿပီ။ ေဆးကုမၸဏီတစ္ခု၏ အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ အလုပ္ဝင္ၿပီးခဲ့သည့္ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကြ်န္မတို႔သည္ ကိုယ့္ဘဝ ကိုယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ထိန္းေက်ာင္းေပးတတ္ခဲ့သည္။ မနက္ပိုင္း ရံုးကိုဝင္၊ အထက္လူႀကီးေတြေျပာသမွ် နားေထာင္၊ ခ်ေပး သမွ် Plans မ်ားကို လက္ခံရင္း အျပင္ဘက္ ေဆးရံု၊ ေဆးခန္းမ်ားတြင္ ဆရာဝန္သြားေတြ႔ရန္ အစီအစဥ္ဆြဲထားရသည္။ အေရာင္းတက္ရန္ ဆိုေသာ စကားလံုးကို မၾကားခ်င္မွအဆံုးပင္။

အလုပ္ဝင္ခါစက ရြယ္တူဆရာဝန္ေတြကိုျမင္လွ်င္ ငုပ္လွ်ိဳးေနေသာ အတိတ္၏ ဒါဏ္ရာက ျပန္ေပၚလာသည္။ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီး ကိုသြားရင္း House ဆင္းေနေသာ ရြယ္တူဆရာဝန္မ်ားကို ျမင္လွ်င္ ဝမ္းနည္းေနမိသည္။ ေဆးခန္းႀကီးမ်ားတြင္ ဆရာဝန္ႀကီးမ်ားကိုေစာင့္ရင္း သူတို႔ေနာက္မွ ဘြဲ႕တသီတတန္းႀကီးကို အားက်ေလးစားေနမိသည္။ ကေလးအထူးကု ဆရာဝန္ႀကီးမ်ား၏ ရသေျမာက္ေသာစာေပကို ဖတ္ရင္းမ်က္ရည္ဝိုင္းေနမိသည္။ သို႔ေသာ္ ၾကာၾကာဝမ္းနည္းမေနႏိုင္၊ လက္ရွိအလုပ္ရဲ့ ေသြးေဆာင္ရာကို ျပန္လည္ေရာက္ရွိသြားသည္။ လက္ရွိအလုပ္ထဲတြင္ ေပ်ာ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရသည္။ ေပ်ာ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္သည္ဆိုေသာ စကားလံုးကို ေကာင္းစြာ သရုပ္ေဖာ္တတ္ခဲ့ပါသည္။

အလုပ္ထဲတြင္ ေပ်ာ္ေအာင္ ဖန္တီးရင္း၊ ႀကိဳးစားရင္းႏွင့္ ေဆးအေရာင္းတက္ရင္ေပးေသာ Incentive ဆိုတာႀကီး တြင္ ေပ်ာ္ဝင္လာသည္။ Bonus ဆိုေသာ ရလဒ္တို႔တြင္ ေပ်ာ္ဝင္လာသည္။ ထိုအတြက္ သာမန္အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္ကေန Team Leader ၊ ထိုမွသည္ Supervisor ၊ အဲဒီကေန Manager တဆင့္ထက္တဆင့္ ျမင့္သည္ထက္ျမင့္ေအာင္ လုပ္ကိုင္ခဲ့ သည္။ မိမိအလုပ္လုပ္ေသာ ဧရိယာတြင္ သူမ်ားလက္ညိႈးထိုးစရာမလိုေအာင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ထိုအတြက္ ရလာေသာ အက်ိဳးအျမတ္ ထဲတြင္ ေပ်ာ္ဝင္ေနမိသည္။ စက္ရုပ္တစ္ခုကို သံပတ္ေပးထားသလို “အလုပ္ၿပီးရင္ အလုပ္၊ အလုပ္ႏွင့္ ရပိုင္ခြင့္”။ ထိုေခါင္းစဥ္မ်ား ေအာက္တြင္ ခ်ာလပတ္ရမ္းေနသည္။ ေက်ာင္းသူဘဝကလို စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ေပ်ာ္ႏိုင္ေသး သလား ဆိုၿပီး မိမိကိုယ္ကို ျပန္သံုးသပ္မိေတာ့ အရမ္းအံ့ဩသြားခဲ့သည္။ အရင္တုန္းက အေပ်ာ္တမ္းရိုက္ထားေသာ ဓါတ္ပံုမ်ားကိုၾကည့္ရင္း ငါမွ ဟုတ္ရဲ့လား ဆိုၿပီး သံသယေတြ ဝင္လာမိသည္။

တခါတေလေတာ့ ကြ်န္မစဥ္းစားမိသည္။ ကြ်န္မဝဋ္လည္ေနတာ ျဖစ္လိမ့္မည္။ ေက်ာင္းသူဘဝတုန္းက ဆိုးခဲ့တာ ေတြကို ဆရာမမ်ားက ခြင့္လႊတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ဝဋ္ကေတာ့ ထပ္ၾကပ္မခြာ လိုက္ေနတာျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ေပ်ာ္ဝင္တာ Dissolve ႏွင့္ ေပ်ာ္တာ Happy ဆိုေသာ စကားႏွစ္လံုး၏ အဓိပၸါယ္ကို ကြဲကြဲျပားျပားသိရေအာင္ သဘာဝတရားႀကီးက သင္ၾကားေပးေနတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ကြ်န္မစိတ္ထင္ေျပာရလွ်င္ ကြ်န္မနည္းတူ မိမိ၏အလုပ္၊ ဂုဏ္၊ ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားထဲတြင္ ေပ်ာ္ဝင္ေနသူ အေတာ္မ်ားပါလိမ့္မည္။ ဒါေတြကို တကယ့္ေပ်ာ္ရႊင္မႈလို႔ထင္မွတ္ရင္း၊ ရုန္းကန္ရင္း၊ အဆင္ေျပခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနရေသာ ဘဝေတြ လူတိုင္းနီးပါးမွာ ရွိပါလိမ့္မည္။

လြန္ခဲ့ေသာ တစ္လခန္႔က ၿမိဳ႕ထဲကိုသြားရင္း တကၠသိုလ္က ပါေမာကၡ၊ ဌာနမွဴးဆရာမႀကီး တစ္ေယာက္ႏွင့္ ေတြ႔ခိုက္ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာျဖစ္သည္။ ဆံုးမစကားေတြလည္း ပါသည္။ လမ္းညႊန္တာ၊ သတိေပးတာေတြပါသည္။ အငယ္ေတြကို လက္တြဲေခၚဖို႔ အေၾကာင္းေတြလည္း ပါသည္။ အလုပ္ထဲမွာေရာ..တကယ္ အဆင္ေျပရဲ့လားလို႔ ဆရာမႀကီး ကေမးေတာ့ ကြ်န္မေခါင္းၿငိမ့္ျပခဲ့မိသည္ ထင္ပါသည္။ Senior Pharmacist တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနသည့္ အတြက္ရယ္၊ ေဆးဝါးေက်ာင္းမွ ဆင္းတဲ့သူေတြ ဒီလိုမ်ိဳးေတြကို လုပ္ႏိုင္သည္ဆိုတာကို အငယ္တန္းက ေမာင္၊ ညီမေလးမ်ား သိႏိုင္ဖို႔အတြက္ရယ္၊ ကြ်န္မရဲ့ မိသားစုစီးပြားေရး အေျခအေန၊ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ဝင္ဆံ့ႏိုင္ဖို႔အတြက္ရယ္ …..စသည့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ ကြ်န္မဘဝ ဆက္ၿပီး ေပ်ာ္ေနရပါဦးမည္။ ဘယ္ေလာက္အထိေပ်ာ္မလဲ၊ ဘယ္အခ်ိန္အထိလဲ ဆိုတာကို…..ေျပာျပဖို႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခက္ ပါလိမ့္မည္။

ေဆး၀ါးတကၠသိုလ္ (ရန္ကုန္)မွ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအား ဦးခိုက္လ်က္
ႏွင္းႏုလြင္ (ေဆး၀ါး)

 

အတံု႔အလွည့္မိုး

Filed under: ေရးမိေရးရာ စာတိုေပစ — thetsonehnin @ 10:27 AM

ကၽြန္မ အခ်စ္ဆံုးအမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကို ေျပာပါဆိုရင္ ကၽြန္မ ဦးငယ္လို႔ပဲ ကၽြန္မေျပာပါလိမ့္မည္။ ဦးငယ္ဆိုတာက အေမရဲ့ေမာင္အငယ္ဆံုး။ ကၽြန္မဘ၀ သိတတ္စကတည္းက ဦးငယ္နဲ႔ပဲ အေနမ်ားခဲ့တယ္။ အေရးအခင္းကာလေတြတုန္းက အေမနဲ႔ အေဖဟာ တျခားရြာေလးေတြကို ေလွတစင္းနဲ႔ ကုန္လဲဖို႔ထြက္သြားရင္ ၂ ႏွစ္သမီး ကၽြန္မဟာ ဦးငယ္နဲ႔ က်န္ခဲ့ရသတဲ့။ ကေလးေပါက္စေလးကို သနပ္ခါးေဖြးေဖြးေလးေတြ အၿမဲလိမ္းထားေပးသတဲ့။ အဲဒီငယ္ငယ္တုန္းက အျဖစ္ေတြကို ကၽြန္မမသိေပမယ့္ သိတတ္တဲ့အရြယ္တည္းက ကၽြန္မကို သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းေနေအာင္၊ စည္းစနစ္က်ေအာင္ ျပေပးခဲ့တာလည္း ဦးငယ္ပါပဲ။ ကၽြန္မငယ္ငယ္က အျပစ္တစ္ခုခု လုပ္မိလို႔ အေဖက ရုိက္ရင္ ဦးငယ္ကအနားမွာ မေနေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ထက္အသက္ႀကီးတဲ့ ကၽြန္မရဲ့ အေဖကို စိတ္ဆိုးၿပီး ကၽြန္မတို႔ အိမ္ကိုဦးငယ္မလာေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မကို အရမ္းခ်စ္တဲ့ ဦးငယ္ဟာ သူစာက်က္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ ကၽြန္မကို သူ႔ေပါင္ေပၚတင္ၿပီး စာက်က္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ၆ တန္းေလာက္ေရာက္တဲ့အထိလည္း ဦးငယ္ရဲ့ ေပါင္ေပၚမွာ ထိုင္ၿပီး စာက်က္ခဲ့တာပါပဲ။

ကၽြန္မ ၈တန္းႏွစ္တက္ေတာ့ ဦးငယ္ရဲ့ စာၾကည့္စားပြဲကို သြားဖြရင္းနဲ႔ အျပာေရာင္စာအိတ္ေလးတစ္လံုးကို ေတြ႔ပါတယ္။ ေဖာက္ထားတဲ့ စာအိတ္ေလးရဲ့ ေထာင့္စြန္းကေန စာရြက္ေလးတစ္စထြက္ေနတာနဲ႔ ကၽြန္မလည္း ထုတ္ၿပီးဖတ္ၾကည့္မိပါတယ္။
စာရြက္ေလးရဲ့ ထိပ္ဆံုးမွာက “ကိုႀကီး”တဲ့။ တကၠသိုလ္တက္ေနတဲ့ …..ဦးငယ္မ်ား ရည္းစားထားေနသလား။ ဟင့္အင္း…. မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ ဦးငယ္က ငါကလြဲရင္ဘယ္သူ႔ကိုမွ ခ်စ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ အဲလိုစိတ္တင္းထားေပမယ့္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ
ကၽြန္မသိေနတယ္ေလ။ တုန္တုန္ရီရီနဲ႔ စာကိုဆက္ဖတ္ လိုက္ပါတယ္။ စာရဲ့ေအာက္ဆံုးမွာက မိုးတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ပို႔စကဒ္လွလွေလးေတြ၊ အားလံုးဟာ မိုးရြာေနတဲ့ ပံုပါတဲ့ ကဒ္ေလးေတြပါပဲ။ မိုးရြာေနတဲ့ ကဒ္ေလးေတြကို ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ကၽြန္မငိုေနမိတယ္။ အဲဒီေန႔က တေန႔လံုးငိုေနတယ္။ ေနာက္ပိုင္းလည္း သတိရတိုင္းထငိုမိတယ္။ အို….ကၽြန္မေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့ အထိေတာင္ ငိုေနမိတယ္။ ေနျပန္ေကာင္းလာေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ထားေျပာင္းလာၿပီ။ ၀မ္းနည္းၿပီး ငိုစရာမလိုဘူး၊ ငါ့ဦးငယ္ ငါတို႔ပဲပိုင္တယ္။ ဒီေတာ့ မိုးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ကိုျပတ္ရမယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကေနစၿပီး ကၽြန္မန႔ဲ ဦးငယ္ရဲ့ၾကားမွာ ေသြးေအးစစ္ပြဲေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ႏႊဲခဲ့ပါတယ္။ မိုးနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ စစ္တလင္း ကိုအၿမဲခင္းထားၿပီး စစ္ေၾကာ္ျငာခဲ့သူဟာ ကၽြန္မပါပဲ။ မိုးရဲ့ ပံုစံကို ကၽြန္မမသိဘူး။ သူမ ျဖဴသလား၊ ညိဳသလား၊ စိတ္ေနစိတ္ထား ဘယ္လိုရွိသလဲဆိုတာ ကၽြန္မ မသိဘူး။ ကၽြန္မသိတာက ကၽြန္မရင္ဘက္ထဲကေန ကၽြန္မရဲ့ ဦးငယ္ကို တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဆြဲထုတ္သြား
မယ့္သူ။ ဒါေၾကာင့္ မိုးကို ကၽြန္မလံုး၀အလိုမရွိ။ဦးငယ္ရဲ့ပစၥည္းေတြကို ဖြလို႔ မိုးလို႔ အဓိပါယ္သက္ေရာက္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုခုကိုေတြ႔ရင္ ဥပမာ-မိုးရြာေနတဲ့ ပို႔စကဒ္ေလးေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဦးငယ္က မိုးဆိုတဲ့ စကားလံုးပါတဲ့သီခ်င္းဆိုေနရင္၊ အဲဒီေန႔ဟာ ကၽြန္မ ေသာင္းက်န္းတဲ့ေန႔ပါပဲ။ ကၽြန္မဆယ္တန္း ေျဖခါနီးအထိ မိုးနဲ႔ ဆက္သြယ္ေနတုန္းပဲကို သိေတာ့ ကၽြန္မဦးငယ္ကို စိမ္ေခၚခဲ့ေသး တယ္။ “မိုးကို မျဖတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ လံုး၀ စာေမးပြဲမေျဖဘူး” လို႔ ေခါင္းမာမာနဲ႔ ဆႏၵျပခဲ့တဲ့အတြက္ (တကယ္ျပတ္တာ မျပတ္တာ အသာထား၊) ကၽြန္မေရွ႕မွာတင္ လမ္းခြဲတဲ့စာကို ေရးၿပီး မိုးဆီကို ပို႔ခဲ့ရပါေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မလက္ခံခဲ့တာက အခ်စ္ဆိုတာ မိသားစုကေန ကင္းကြာ သြားေအာင္ ဆြဲထုတ္သြားမယ့္ အရာရယ္လိုေပါ့။


တစ္ခါတစ္ခါၿငိမ္သြားလိုက္၊ သိတဲ့အခါ ျပန္ၿပီး ပူညံပူညံလုပ္လိုက္ေပမယ့္ ကၽြန္မနဲ႔ ဦးငယ္ၾကားက ဆက္ဆံေရးဟာ အရင္အတိုင္းပဲ။ ကၽြန္မရဲ့ဦးငယ္ဟာ ကၽြန္မကို အလိုလိုက္ဆဲပါပဲ။ ရန္ကုန္ကေန ေက်ာင္းပိတ္လို႔ အိမ္ျပန္ရင္ ဦးငယ္က လာႀကိဳၿမဲ။ ကၽြန္မအိမ္မွာ ၁၀ ရက္ ေလာက္နားခြင့္ရရင္ ဦးငယ္နားမွာ ကပ္ေနတာက ၇ ရက္ေလာက္၇ွိပါလိမ့္မယ္။ အိမ္န႔ဲ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ပဲေ၀းတဲ့ ေစ်းကို သြားတာကအစ ဦးငယ္လိုက္ပို႔မွပဲ သြားပါတယ္။ သႀကၤန္ျပန္ရင္လည္း ဦးငယ္ရဲ့ ဆိုင္ကယ္ေနာက္ကေနပဲ ေလွ်ာက္လိုက္ ေနမိပါတယ္။ အဲဒီေလာက္အထိ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ဦးငယ္ဟာ တျခားသူတစ္ေယာက္ အနားမွာ သြားေနမွာကို ကၽြန္မစိတ္ကူးထဲမွာ ေတာင္ထည့္လို႔မရပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ခ်စ္သူနဲ႔ တူမအၾကားမွာ အဆင္ေျပမႈရေအာင္ ႀကိဳးစားခ်င္တဲ့ ဦးငယ္ရဲ့ ခံစားခ်က္ကို ပက္ပက္ စက္စက္ ႀကီးကို လ်စ္လ်ဴရႈခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလို ကၽြန္မရဲ့ ဇြတ္တရြတ္ႏိုင္တဲ့ မေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့ သေဘာတရားၾကားမွာ ေျပာင္းလဲလာခဲ့တာက ဦးငယ္ရဲ့ က်န္းမာေရးပါ။ ကုိယ္၀န္လမေစ့ဘဲေမြးခဲ့ရတဲ့ဦးငယ္ဟာ ႏွလံုးတစ္ျခမ္းႀကီးေနၿပီး ေက်ာက္ကပ္ေတြပ်က္စီးေနတာကိုသိတဲ့အခ်ိန္မွာ အခ်ိန္ဟာ အေတာ္ကို ေႏွာင္းခဲ့ပါၿပီ။ ေက်ာက္ကပ္အႀကိမ္ႀကိမ္ေဆးတာေတာင္ ေသြးတိုးကို ဘယ္လိုမွ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ ဦးငယ္ဟာ အသက္ငယ္ငယ္ ေလးနဲ႔ သူ႔ကိုခ်စ္တဲ့သူေတြ အားလံုးကို ခဲြခြါခဲ့ပါတယ္။ ဦးငယ္ကို ဂူသြင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ လာခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ မိုးကို ကၽြန္မ မေတြ႔လိုက္ခဲ့ေပမယ့္ ဦးငယ္အသည္းအသန္ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတုန္းက သတင္းလာမေမးခဲ့ တဲ့အတြက္ ကၽြန္မစိတ္ဆိုးမိ ပါေသးတယ္။ (ဒီေလာက္ဆိုးသြမး္ေနတဲ့ ကၽြန္မရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ဘယ္လာေမးမလဲေနာ္)။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မမိုးကို မုန္းခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ ဦးငယ္ကိုသာ မွ်ေ၀မေပးခ်င္တာပါ။

ေနာက္ထပ္ ၁ ႏွစ္ခြဲေလာက္အၾကာမွာ မိုးရဲ့ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာကိုရတဲ့ အခ်ိန္ကၽြန္မမဆီမဆိုင္ငိုခဲ့မိတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ငို္မိတယ္ ဆိုတာကိုလည္း အခုထိ မသိေသးဘူး။ “ငါဖ်က္တုန္းကေတာ့ သဲသဲလႈပ္ခ်စ္ခဲ့ၾကၿပီး ငါ့ဦးငယ္ေသလို႔ ဘယ္ေလာက္မွ ေတာင္မၾကာေသးဘူး။ သူကေတာ့ မဂၤလာေဆာင္ၿပီ။ လတ္စသတ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ေယာက္မရွိလည္း တျခား တစ္ေယာက္နဲ႔ အစားထုိးလို႔ ရတာပဲလို႔ ” စဥ္းစားမိပါတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာကို မုန္းတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ က်ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာကို အယံုအၾကည္မဲ့ခဲ့တယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ နင္ေန၊ ငါသြားဆိုတဲ့ ဟိတ္ဟန္ႀကီးသမား ဆိုတဲ့ စာသားကို အျပည့္အ၀ ေထာက္ခံခဲ့တာေပါ့။

ဒါနဲ႔ပဲ မိုးနဲ႔ ကၽြန္မတို႔မိသားစု ပတ္သက္မႈဇာတ္လမ္း တခန္းရပ္ၿပီလို႔ ေအာက္ေမ့ခဲ့ၾကတာေပါ့။ ေက်ာင္းၿပီးသြားေတာ့ ကၽြန္မလည္း ရန္ကုန္မွာ ကိုယ္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ရင္းနဲ႔ အေမ့အိမ္ကို ျပန္တာနည္းလာတယ္။ “နင့္ဦးငယ္၀င္စားတဲ့ကေလးကို ခမည္း (ခမဲ) ေပးရမယ္၊ ျပန္လာၾကည့္ဦး” လို႔ေျပာတုန္းက ကၽြန္မအရမ္း၀မ္းသာသြားခဲ့တာပါ။ ဘ၀ျခားသြားေပမယ့္ ဦးငယ္ကို တစ္ေခါက္ ျပန္ေတြ႔ခြင့္ရဦးမွာကိုး။ အေမက အဲဒီသတင္းေျပာတဲ့ေန႔ပဲ ကၽြန္မအိမ္ကို ခ်က္ျခင္းျပန္သြားခဲ့ပါတယ္။ ၀မ္းသာလြန္းေနတဲ့ ကၽြန္မဟာ ကေလးရဲ့ မိဘေတြ ဘယ္သူ၊ ဘယ္၀ါဆိုတာ မသိပါဘူး။ အိမ္ေပၚကို လွမ္းအတက္၊ ကေလးကို ဖက္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကိုအျမင္မွာ ကၽြန္မလက္ထဲက ခရီးေဆာင္အိတ္လြတ္က်သြားပါတယ္။ “ဘုရားေရ….မိုးပါလား”

မိုးရဲ့လက္ထဲကေန ကၽြန္မဆီကိုလာခ်င္လို႔ ေကာ့လန္ထိုးေနတဲ့ကေလးေလးဟာ ဘယ္သူလဲဆိုတာ ကၽြန္မေမးဖို႔ မလိုေတာ့ပါဘူး။ သူ႔အေမလက္ထဲမွာ တၿဗဲၿဗဲနဲ႔ငိုေနတဲ့ ကေလးဟာ ကၽြန္မလက္ထဲကို အေရာက္မွာ တိတ္လို႔။ မ်က္ႏွာအစိမ္း သက္သက္ျဖစ္ေနတဲ့
ကၽြန္မကို ၿပံဳးျပေနတဲ့ သားပုေလးဟာ “ငါတို႔ကို ထပ္ၿပီး မေႏွာင့္ယွက္နဲ႔ေနာ္”ဆိုၿပီး မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးေနသလိုပါပဲ။ သားပုေလးနဲ႔
ကၽြန္မကိုၾကည့္ရင္းနဲ႔ မိုးလည္းငိုလို႔။ကၽြန္မအရႈံးေပးလိုက္ပါၿပီေလ။အခုေတာ့ ခ်စ္ျခင္းရဲ့အဓိပါယ္ကို ကၽြန္မနားလည္ခဲ့ပါၿပီ။ အခ်စ္ဆိုတာ ေပါင္းစပ္ခြင့္ရသည္ျဖစ္ေစ၊ မေပါင္းစပ္ရသည္ျဖစ္ေစ ေအးခ်မ္းစြာစီးဆင္းတတ္တဲ့ ျမစ္တစင္းဆိုတာကို ကၽြန္မသိခဲ့ပါၿပီ။


အဲဒီလိုသိတဲ့အသိနဲ႔အတူ ကၽြန္မ စတင္တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားခဲ့မိပါၿပီ။ “နင္ခ်စ္တတ္တဲ့တေန႔ ၀ဋ္လည္လိမ့္မယ္” လုိ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေျပာခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ စကားကိုကၽြန္မျပန္ၾကားေယာင္မိပါတယ္။ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ ကၽြန္မၾကားမွာ (အတိတ္တုန္းက ကၽြန္မ ဆိုးခဲ့သလို) ၾကား၀င္ေႏွာင့္ယွက္မယ့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ထိတ္လန္႔ေနမိၿပီ။ ကၽြန္မ မခ်စ္တတ္ေအာင္အတတ္ႏိုင္ဆံုးႀကိဳးစား ခဲ့ပါတယ္။ “ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္းကင္းတဲ့ သူျဖစ္ရပါလို၏” လို႔ ဘုရားမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေတာင္းမိခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ့ဆုေတာင္း ဘယ္ အတိုင္းအတာအထိ ျပည့္မလဲဆိုတာကို ကၽြန္မမခန္႔မွန္းတတ္ပါ။ ကၽြန္မ၀ဋ္လည္မွာကို ေၾကာက္ေနမိပါတယ္။ ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ မဆံု ဆည္းရမွာကို ေၾကာက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ခင္းတဲ့ အိပ္ရာ၊ ကိုယ္အိပ္ရမယ္ မလား။ ကံဇာတ္ဆရာအလိုက် ကေဟ့ဆိုတဲ့ တေန႔က်ရင္ေတာ့ မႏြဲ႕စတမ္းေဖ်ာ္ေျဖရမယ့္ ကၽြန္မႏွလံုးသားထိတ္လန႔္ေနရတဲ့ အျဖစ္ဟာ အိပ္မက္တစ္ခုသာ ျဖစ္ပါေစေတာ့ရွင္။

 

အခ်စ္ကိုေၾကာက္သူ

Filed under: ေရးမိေရးရာ ကဗ်ာမ်ား — thetsonehnin @ 10:17 AM

ဆန္ေပးရင္ ေဆးရတဲ့ေခတ္ဆိုေပမယ့္
ေမတၱာေပးလို႔ သစၥာျပန္မရတာကို
ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ့ ထူးဆန္းတယ္လို႔ သိပ္မထင္ၾကဘူး။
ရွာေဖြေလ..ေတြ႔ရွိေလဆိုတာ
သိပၸံပညာတစ္ရပ္ျဖစ္ႏိုင္သလို
ပံုတူပြားႏိုင္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းဆိုတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသတဲ့။
.

ထသြားထလာ အ၀တ္လဲရတာမွ
ၾကာခ်င္ၾကာဦးမယ္
“ထည္လဲ” ဆိုတာ
သူတို႔ခၽြတ္ခ်ခဲ့တဲ့
သံေယာဇဥ္ေတြပါတဲ့။

(ဒါဟာ)
ဒီေခတ္ရဲ့ အထာတစ္ခုဆိုရင္ေတာ့
ကၽြန္မဟာ ေတာ္ေတာ္ကို ပိန္းတဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္
(သို႔မဟုတ္)
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ခံစားခ်က္ဟာ
ေၾကြလြယ္၊ ႏြမ္းလြယ္တဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္…။

သူတို႔အဆိုအရ
ခ်ိဳၿမိန္လွပါတဲ့ မိုးခါးေရကိုေၾကာက္ေနသမွ်
ရင္ခြင္ေပ်ာက္သူရဲ့ ပန္းသီးတစ္လံုးဟာ
အံု႔ပုန္းအျဖစ္နဲ႔ ထာ၀ရ
အမွည့္ေၾကြ………….။

 

ညလူ

Filed under: ေရးမိေရးရာ ကဗ်ာမ်ား — thetsonehnin @ 10:15 AM

အိပ္ မက္ က အ စိမ္း ေသ

အ နာ ဂတ္ က အ စိမ္း ေသ

မ ကၽြတ္ လြတ္ ႏိုင္ ရွာ တဲ့ ေ၀ ဒ နာ နဲ႔ လူ…………။

ထို သို႔ ေသာ ေသ လူ ဟာ

ည ည ဆို ဂ ေယာင္ ေျခာက္ ျခား နဲ႔

ေၾက ကြဲ ဖြယ္ အ တိတ္ ကို

ၿမိန္ ရည္ ရွက္ ရည္ စား သံုး ေန ေလ ရဲ့။

(……)

 

ခႏၶာ စက္ရံု June 26, 2010

Filed under: က်န္းမာ သုတ — thetsonehnin @ 5:45 AM

ကြ်န္မသာ ေနမေကာင္းမျဖစ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ ကြ်န္မရဲ့ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ စက္ရံုအႀကီးစားတစ္ခုရွိေနတာကို သတိထားမိဦးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီထက္ပိုၿပီး တိတိက်က်ေျပာရရင္ေတာ့ ကြ်န္မသာေဆးေတြ မေသာက္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ ကြ်န္မ ခႏၶာကိုယ္ကို ကြ်န္မျပန္ၿပီး ေလ့လာခြင့္ ရခဲ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။ အခုေတာ့ ပိတ္ကားထက္မွာတင္တဲ့ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားလို မိမိကိုယ္မိမိျပန္ျမင္ခြင့္ရခဲ့ၿပီ။ ကြ်န္မတို႔သတိမထား မိဘဲ လည္ပတ္ေနတဲ့ အဲဒီစက္ရံုအေၾကာင္း ကိုေျပာမယ္ဆိုရင္ ကြ်န္မ ေဆးစေသာက္ရတဲ့ အေၾကာင္းက စရပါလိမ့္မယ္။

ကြ်န္မ အခ်ိဳအရမ္းႀကိဳက္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္တည္းက အခ်ိဳ၊ သၾကားလံုးကို လက္တစ္ကမ္းအကြာမွာ ထားၿပီး ပဲေလွာ္ဝါးသလို ဝါးစားေလ့ရွိပါတယ္။ အခ်ိဳစားလို႔ လူႀကီးေတြက ပလုတ္က်င္းခိုင္းရင္လည္း ေရကို ခဏေလးငံုၿပီး ေထြးထုတ္ပစ္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ ကြ်န္မဟာ သြားပိုးေပါက္ေတြကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရပါတယ္။ ခုႏွစ္တန္းတက္ ကတည္းက သြားခဏခဏကိုက္ပါတယ္။ အသားေတြစားရင္ အရမ္းသတိထားရပါတယ္။ ဆယ္တန္းတက္တဲ့ႏွစ္မွာေတာ့ အဲဒီပိုးစား ေနတဲ့သြားကို ႏႈတ္ပစ္လိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း သြားကိုဂရုစိုက္ခဲ့ေတာ့ သြားနာတဲ့ ေဝဒနာနဲ႔ အေတာ္ေလးကို ကင္းကြာခဲ့ပါတယ္။ သြားနည္းနည္းနာရင္ ေလးညွင္းဆီ အစက္ခ်ေပးတာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ေရွ႕အပတ္ စေနေန႔ကေတာ့ သင္တန္းကေနစာသင္ၿပီးျပန္အလာ လမ္းမွာ ကြ်န္မသြားနည္းနည္းနာလာ ပါတယ္။ အရင္ ပိုးေပါက္ရွိတဲ့ေနရာအေဟာင္းကေန နာတာလားဆိုေတာ့ အဲေနရာကလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒီဘက္သြား ကလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ရွာရင္း၊ ရွာရင္းနဲ႔ နာေနတဲ့ေနရာကို ေတြ႕ပါၿပီ။ ေနာက္ဆံုး အံသြား။ အခုမွ အံ့ဆံုးေပါက္တာကိုး။ သြားကလည္း အျပင္ကို ထြက္ခ်င္၊ သြားဖံုးကိုလည္း ခြဲမထြက္ႏိုင္ေတာ့ တကယ့္ကို အခံရခက္တာပါပဲ။ မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္က်တဲ့အထိကို နာတာပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးဘယ္လိုမွမေနႏိုင္ေတာ့လို႔ ညဘက္ႀကီးသြားေဆးခန္းကိုေျပး၊ ဆရာဝန္ေပးလိုက္တဲ့ေဆးေတြ ေသာက္ၿပီးေမွးေနတုန္း…

ကြ်န္မရဲ့ အျမင္အာရံုဟာ ေမွာင္အတိက်သြားပါတယ္။ မီးပ်က္လို႔ေမွာင္သြားတာနဲ႔လည္း မတူဘူး။ သက္သက္မဲ့လုပ္ၿပီး အေမွာင္ခ် လိုက္တာနဲ႔တူေနပါတယ္။ ဘာျဖစ္သြားတာပါလိမ့္လို႔စဥ္းစားေနတဲ့ ကြ်န္မျမင္ကြင္းထဲကို အမႈန္ေလး ၃၊ ၄ခု ဝင္လာပါတယ္။ အဲဒီ အစက္အေျပာက္ေလးေတြဟာ ျမင္သာတဲ့အရြယ္အထိတျဖည္းျဖည္း ႀကီးလာ တယ္ဆိုရင္ပဲ ေဆးလံုးေလးေတြရဲ့ ပံုသ႑န္က ေပၚလာတယ္။ တစ္ခုက ရွည္ရွည္ေလး။ အဲဒါကြ်န္မေသာက္လိုက္တဲ့ Amoxil? ေနာက္အေရာင္စပ္ထားတာေလးက Analgesic? အျဖဴေရာင္ေလးက Cevit၊ အနီေရာင္ေလးက Multivita/ ကြ်န္မေစာေစာတုန္းက ေသာက္လိုက္တဲ့ ေဆးေတြခ်ည္းပဲ။ ဒါဆို ကြ်န္မအခုျမင္ေနရတာ ကြ်န္မရဲ့ လည္ေခ်ာင္းေပါ့။

အဲဒီေဆးေတြဟာ ေသာက္ၿပီးၿပီးခ်င္း အစာအိမ္ထဲကို ေလွ်ာခနဲ ဝင္သြားမယ္လို႔ ကြ်န္မက ထင္ေနတာ။ ခုေတာ့ သူတို႔က လည္ေခ်ာင္းလြန္ရံုကေလးပဲ ရွိေသးတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ အစာအိမ္ထဲကို တန္းၿပီး ဝင္မသြားတာလဲ ဆိုတာကို ဒုတိယအႀကိမ္ စဥ္းစားေနမိတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေဆးလံုးေလးေရာက္ေနတဲ့ေနရာက ၾကြက္သားက နည္းနည္းေလး က်ံဳလိုက္တယ္။ တၿပိဳင္နက္တည္း သူ႔ေရွ႕က ၾကြက္သားေတြက နည္းနည္းေလးက်ယ္ေပးလိုက္ေတာ့ ေဆးလံုးေလးေတြက ေရွ႕ကိုေရႊ႕သြားတယ္။ ၾကြက္သားေတြဟာ နည္းနည္းေလးက်ံဳလိုက္၊ ေဆးလံုးေလးက အေရွ႕ ေရာက္သြားလိုက္၊ ၾကြက္သားေလးက ျပန္ေလ်ာ့သြားလိုက္နဲ႔။ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းသြားလာလိုက္တာ အခုဆို ေဆးလံုးေလးေတြဟာ အစာအိမ္အဝကိုေတာင္ ေရာက္လာပါၿပီ။

အစာအိမ္ထဲကိုေရာက္ရင္ အက္ဆစ္ (Hydrochloric Acid) ထဲမွာ ေဆးလံုးေလးေတြဟာ ပံုေျပာင္းသြား ေတာ့မယ္။ ဆပ္ျပာမႈန္႔ကိုေရထဲမွာ ထည့္ေဖ်ာ္လိုက္သလို ေဆးလံုးေလးေတြ ေပ်ာ္သြားမယ္လို႔ထင္ေနတဲ့အထင္ဟာ တက္တက္စင္ေအာင ကိုလြဲတာပါပဲရွင္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အစာအိမ္ထဲက အစာေခ်ရည္ေတြထဲမွာ ေဆးလံုးေလး ေတြဟာ ခ်က္ျခင္းေပ်ာ္မသြားပါဘူး။ သူတို႔ဟာ အစာအိမ္တည္ရွိေနတဲ့ အေနအထားအတိုင္း အေရွ႕နဲ႔ အေနာက္ကို လြန္းပ်ံထိုးေနပါတယ္။

အဲသလိုသြားခ်ည္၊ ျပန္ခ်ည္လုပ္ရင္းနဲ႔ ေဆးလံုးေလးတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ့ အျပင္ဘက္မွာ ကာထားတဲ့ (Coating) အလႊာ ေလးဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ပါးလာပါတယ္။ အစာေခ်ရည္နဲ႔ေရာေႏွာေက်ညက္သြားၿပီးေတာ့မွ ပ်စ္ခြ်ဲခြ်ဲအရည္ေတြအျဖစ္ အစာအိမ္ရဲ့ ထြက္ေပါက္ Pyloric Valve ကေန အူသိမ္ဦးပိုင္းကို ေရာက္သြားတယ္ေလ။ တခ်ိဳ႕အယ္ကာလီနဲ႔ေတြ႕မွ ေပ်ာ္ေစခ်င္တဲ့ Enteric Coated လုပ္ထားတဲ့ေဆးတခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒီေနရာကိုေရာက္မွပဲ ပံုစံေျပာင္းသြားေတာ့တာပဲ။ အဲဒီလို လြတ္လြတ္ ကင္းကင္းျဖစ္သြားတဲ့ေဆးလံုးေလးေတြဟာ အူနံရံေသြးေၾကာကေနကဆင့္ Portal Vein ကေန အသည္းဆီကို ေရာက္သြားပါတယ္။

အသည္းမွာ သူတို႔ဘာေတြဆက္ျဖစ္ၾကမလဲဆိုတာကို ကြ်န္မသိပ္သိခ်င္တာပဲ။ လူေတြ အသည္း၊ အသည္းနဲ႔ တင္စားေခၚ ေဝၚေနၾကတဲ့ အသည္းဆိုတဲ့ အစိတ္အပိုင္းႀကီးကို ကြ်န္မအခုေတြ႔ေနရပါၿပီ။ ကြ်န္မေမွ်ာ္လင့္ထားသလို အသည္းဟာ လွတ၊ ပတ အဂၤါေလးမဟုတ္ေပမယ့္ သူ႔အလုပ္ကိုေတာ့ သူကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္လုပ္ေနတာပဲ။ တကယ္ေတာ့ အသည္းဟာ ပင္မစက္ရံုႀကီး (Main Plant) ပါပဲ။ အသည္းအလုပ္လုပ္တာကိုၾကည့္ေနရတာဟာ ဆန္စပါးေတြ ႀကိတ္ခြဲတာကို ေလ့လာေနရတာနဲ႔ တေထရာတည္းပါပဲ။

စပါးကို ဆန္ႀကိတ္လိုက္ရင္ ထမင္းအေနနဲ႔စားသံုးမယ့္ ဆန္ေတြထြက္လာသလို၊ အပိုပစၥည္းေတြျဖစ္တဲ့ဆန္ကြဲ၊ ဖြဲႏုေတြ၊ ဖြဲၾကမ္းေတြ ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ေစာေစာက ေသြးစီးေၾကာင္းကေန ပါလာတဲ့ ေဆးေတြဟာ အသည္းမွာ ဓါတ္ကူပစၥည္းေတြရဲ့ အကူအညီနဲ႔ ႀကိတ္ခြဲ၊ ေခ်ဖ်က္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ေဆးေတြဟာ တကယ့္ အလုပ္လုပ္မယ့္ေဆး Active Metabolite ေတြ၊ စြန္႔ထုတ္ပစ္မယ့္ ပစၥည္းေတြအျဖစ္ အလွ်ိဳလွ်ိဳေပၚထြက္လာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အလုပ္လုပ္မယ့္ Active Metabolite ေတြဟာ ေသြးစီးေၾကာင္းရဲ့ အကူအညီနဲ႔ပဲ သူတို႔ အလုပ္လုပ္မယ့္ေနရာကို ထြက္သြားပါတယ္။

အဲသလို ေဆးေတြေသြးထဲမွာ လိုက္ပါလည္ပတ္သြားတာဟာ ကေလးေတြ မုန္႔စားေက်ာင္းလႊတ္ခ်ိန္ အျပင္ကို ထြက္လာတာနဲ႔တူပါ တယ္။ တစ္ဦးတည္းထြက္လာတဲ့ကေလးေတြရွိသလို တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးေတြကေတာ့ တစ္ေယာက္ပုခံုး တစ္ေယာက္ဖက္ၿပီး တစ္ေယာက္ထြက္လာၾကတာေပါ့။ တခ်ိဳ႕ေဆးေတြဟာ တစ္မ်ိဳးတည္းအလြတ္ Free Form ပံုစံနဲ႔စီးေမ်ာသြားၾကသလို၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ Protein နဲ႔ေပါင္းၿပီး Boundingပံုစံနဲ႔သြားၾကပါတယ္။

သူတို႔အလုပ္လုပ္ရမယ့္ေနရာကိုေရာက္ေတာ့မွ ကြ်န္မကိုနာက်င္ေအာင္လုပ္ေပးတဲ့ Chemicalsေတြကို ဖ်က္ဆီးပစ္ေတာ့ တာပါပဲ။ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ Chemicals ေတြဟာ နည္းသထက္နည္းလာပါတယ္။ ေရာင္ေနတဲ့ ေနရာေလးေတြကလည္း အေရာင္ က်လာပါတယ္။ သူတို႔အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ အလြတ္သမားေဆးေလးဟာ ျမန္ျမန္အလုပ္လုပ္ၿပီး ျမန္ျမန္အာနိသင္ ကုန္သြားတာ ကို ေတြ႔ပါတယ္။ Proteinနဲ႔တြဲေနတဲ့ေဆးမႈန္ေလးကေတာ့ ခပ္ေျဖးေျဖးေလးပဲ အလုပ္လုပ္ၿပီး မွန္မွန္ပဲျပန္ထြက္ သြားပါတယ္။ ေဆးလံုးေလးေတြအလုပ္လုပ္တာကိုျမင္ေနရတာ ကုန္ထုတ္လုပ္တဲ့ စက္ရံုႀကီးတစ္ခုထဲကို ေလ့လာေရး ေရာက္ေန သလိုပါပဲ။ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ စီကာစဥ္ကာ ျဖစ္ပ်က္သြားတာဟာ တကယ့္ကို စက္ရံုအတိုင္းပါပဲ။

အလုပ္လုပ္ၿပီးရင္ တာဝန္ေက်ၿပီးလို႔ထင္ရတဲ့ေဆးေတြဟာ တကယ္ေတာ့ လတ္စမသတ္ေသးပါဘူး။ သူတို႔ေတြ ခႏၶာကိုယ္ထဲကေန အျပင္ကို ျပန္ထြက္ရဦးမွာကိုး။ အဲဒီလိုျပန္ထြက္ဖို႔အတြက္ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေက်ာက္ကပ္ကို ေသြးစီးေၾကာင္းကေနတဆင့္ ျပန္ေမ်ာရတယ္။ အသည္းမွာ ခြဲထုတ္လိုက္တဲ့ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းတခ်ိဳ႕ကေတာ့ သည္းေခ်ရည္၊ အဲဒီကေန အူလမ္းေၾကာင္းထဲေရာက္ၿပီး မစင္ထဲကေန ျပန္ထြက္သြားဖို႔ တာစူေနတာကို ေတြ႕ေနရပါတယ္။

ေဆးေတြေသြးစီးေၾကာင္းထဲမွာ ေမ်ာၿပီးပါလာတာဟာ ျမစ္ျပင္မွာ ေဗဒါေတြေမ်ာေနသလိုပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဟိုဘက္ေသြးေၾကာ နံရံေလးမွာ ကပ္က်န္လိုက္၊ ဒီဘက္ နံရံမွာကပ္လိုက္နဲ႔။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ေက်ာက္ကပ္ဆီကို ေရာက္လာပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔အျပင္ကေန ယပ္ေတာင္နဲ႔တူတယ္၊ ပဲႀကီးေစ့နဲ႔တူတယ္လို႔ ေျပာေနၾကတဲ့ ေက်ာက္ကပ္ရဲ့ အတြင္းသ႑န္ဟာ လွ်ပ္စစ္ ဓါတ္အားခြဲစက္ရံုနဲ႔တူတယ္လို႔ ေျပာရင္ပိုမွန္မလားမသိဘူး။

အထဲမွာ ျပြန္ငယ္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔တည္ေဆာက္ထားတဲ့ေက်ာက္ကပ္ဟာ ပိုက္လိုင္းေတြအမ်ားႀကီး သြယ္ထားတာနဲ႔ကို ပိုၿပီးတူေန ပါတယ္။ အဲဒီက တခ်ိဳ႕ျပြန္ေတြမွာ အနည္ဖတ္ေတြပိတ္ေနတာကိုေတြ႔ပါတယ္။ အင္း… ကြ်န္မ ေရေသာက္တာနည္းလို႔ ဆီးသြားတာ နည္းၿပီး အနည္ေတြကပ္က်န္ေနတာပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ဒီတစ္ခါ ေနေကာင္းသြားရင္ ေရမ်ားမ်ားေသာက္မယ္၊ အရည္ရႊမ္းတဲ့အသီးေတြ မ်ားမ်ားစားမွျဖစ္မယ္။ ႏိုမို႔ဆို ကြ်န္မရဲ့ပိုက္လိုင္းေလးေတြမွာ ေက်ာက္ေတြဘာေတြတည္သြားရင္ ဒုကၡေနာ္။

ေဟာ….ျပြန္ထဲကိုေရာက္လာတဲ့ ေသြးေတြထဲကေန ခႏၶာကိုယ္အတြက္ အဆိပ္အေတာက္ျဖစ္ေစမယ့္ ပစၥည္းေတြကို ျပြန္ေလး ေတြက ဖယ္ထုတ္သင့္တာဖယ္ထုတ္၊ ခႏၶာကိုယ္အတြက္ လိုအပ္တာတခ်ိဳ႕ကို စုပ္ယူတန္တာ စုပ္ယူတာေပါ့။ ေစာေစာတုန္းက စြန္႔ထုတ္မယ့္ေဆးေတြပါတဲ့ ေသြးစီးေၾကာင္းထဲမွာ Glucose, Hormone, Aminoacid တို႔လို ျပန္ၿပီးေပ်ာ္ဝင္ႏိုင္တဲ့ ပစၥည္းေတြပါေတာ့ သူတို႔ကိုေသြးထဲမွာ ျပန္ၿပီးေပ်ာ္ဝင္ေစလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီလို အဆင့္ဆင့္ ျဖတ္သန္းအနယ္စစ္ၿပီးေတာ့မွ ကြ်န္မတို႔အတြက္ အက်ိဳးမရွိတဲ့ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြဟာ ဆီးအိမ္ထဲကိုေရာက္သြားေတာ့တယ္။

ဆီးအိမ္ထဲကိုေရာက္လာရင္လည္း သူတို႔ဟာ ရႊတ္ခနဲ ဆိုၿပီး အျပင္ကို ထြက္သြားလို႔မရျပန္ဘူး။ ဆီးအိမ္ထဲက ၾကြက္သားေတြ လိမ္ညွစ္ၿပီး တြန္းထုတ္မွသာ ထြက္ရတာ။ အဲလိုထြက္ဖို႔ကလည္း ဦးေႏွာက္ရဲ့ ေအာက္ေျခက Pituitary Glan ကထြက္တဲ့ Antidiuretic Hormone ေဟာ္မုန္းကလည္း ထိန္းခ်ဳပ္ထားေသးသတဲ့။ အားလံုးအက်ိဳး အေၾကာင္းညီညႊတ္္ၿပီလည္း ဆိုေရာ..

..အား…ဆီးသြားခ်င္စိတ္နဲ႔အတူ ကြ်န္မအိပ္ရာကေန လန္႔ႏိုးလာတယ္။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ နံနက္ ၅ နာရီ။ ညတုန္းက ကြ်န္မေဆးေသာက္ၿပီးတည္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားတာကိုး။ နာေနတဲ့သြားကလည္း အေတာ္ကို သက္သာ သြားၿပီ။ ခုန ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မျပန္ျမင္ခဲ့တာ အိပ္မက္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မရဲ့အတြင္းအဂၤါေတြ အလုပ္လုပ္ေနတာဟာ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ပါ။ ကြ်န္မ မ်က္စိေအာက္မွာ တင္ျဖစ္ပ်က္ေနတာ။ ညတုန္းက သြားနာလို႔ တရားမထိုင္ျဖစ္ခဲ့ ေပမယ့္ ကြ်န္မ ခႏၶာကိုယ္ကို ကြ်န္မျပန္ရႈ႕ႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီတစ္ခါ သြားနာတာကိုေတာ့ ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ သူ႔ေၾကာင့္သာ မဟုတ္ရင္ ျဖစ္ပ်က္ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ကြ်န္မရဲ့ အတြင္းစက္ရံုႀကီးကို အေတာ္ၾကာၾကာ လ်စ္လ်ဴရႈမိဦးမယ္ ထင္တာပဲ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္… သြားေလးရယ္။

ႏွင္းႏုလြင္ (ေဆး၀ါး)